Ný síða :)</h1> <article> <h1>Ný síða :)</h1> <p>Sun, 13 May 2012 22:27:13 GMT</p> <a href="http://herdis.tumblr.com/">http://herdis.tumblr.com/</a><div><br /></div><div>Ég er að hugsa um að færa bloggið mitt þangað vegna þess að þessari síðu verður sennilega lokað á næstu vikum (þótt það sé reyndar búið að standa til í marga mánuði...)</div><div><br /></div><div>Vona að þið fylgist áfram með á nýju síðunni :)</div><div><br /></div><div>Blogcentral, takk fyrir samstarfið öll þessi ár ;) Hvaða rugl er það að enn í dag eru yfir 100 heimsóknir á dag á þessa síðu?</div><div><br /></div><div>Kv. Herdís</div> </article> <article> <h1>Fréttir</h1> <p>Fri, 20 Apr 2012 13:41:29 GMT</p> Ég hélt að það væri búið að loka þessari síðu...en svo er greinilega ekki. Ekki enn a.m.k.<div><br /></div><div>En síðan síðast hefur ýmislegt gerst. Þetta er helst í fréttum:</div><div><br /></div><div><ul><li>Unglingahópurinn fór á páskamót sem var snilld.</li><li>Ég er búin að trúlofa mig!</li><li>Ég mætti í síðustu kennslustundina í HA.</li><li>Ég tók síðasta prófið mitt í HA.</li><li>Í byrjun mars var snilldarlegt samkirkjulegt unglingamót.</li><li>Ég er búin að sækja um framhaldsnám í HÍ.</li><li>Það er ca einn og hálfur mánuður í útskrift!</li><li>Ég er komin með sumarvinnu, hjá SBA.</li></ul><div>Fleira var ekki í fréttum, góðar stundir.</div></div> </article> <article> <h1>Hlaupársblogg</h1> <p>Wed, 29 Feb 2012 13:32:25 GMT</p> Ég held ég hafi aldrei áður bloggað 29. febrúar. Þá er kominn tími til.<div><br /></div><div>Áðan komst ég að því hvers vegna ég er alltaf þyrst. Það getur varla talist eðlilegt hvað ég þamba yfir daginn en ég fann skýringuna! Það er nefnilega þannig að um leið og ég hætti mér út fyrir hússins dyr, fara kranarnir í andlitinu mínu af stað. Og á meðan ég er úti (og reyndar fyrstu mínúturnar eftir að ég kem inn) flæðir stanslaust úr bæði nefi og augum. Að ég hafi ekki fattað þetta fyrr...</div><div><br /></div><div>Svo fór ég í bakarí á leiðinni heim úr þessum blauta göngutúr. Ég á nefnilega hópkaupsbréf og fékk hálft bakaríið fyrir þúsundkall! Ommnomm :) Nú er vatnið að sjóða og ég ætla að fá mér te, rúnstykki og vínarbrauð!</div><div><br /></div><div>Annars bara segi ég gleðilegan hlaupársdag!</div><div><br /></div><div>Kv. Herdís</div><div>...sem er svo stolt og ánægð því um helgina gerðist um helmingurinn af unglingahópnum mínum samherjar! :D</div> </article> <article> <h1>Mini-blogg</h1> <p>Fri, 10 Feb 2012 10:38:05 GMT</p> <span><h2>Því svo elskaði Guð heiminn, að hann gaf son sinn eingetinn, til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki, heldur hafi eilíft líf.</h2></span> (Jóh. 3:16)<div><br /></div><div>Ég læt þetta duga sem mitt innlegg í umræðu líðandi stundar. </div><div><br /></div><div>Friður.</div><div><br /></div> </article> <article> <h1>Boltablogg</h1> <p>Tue, 31 Jan 2012 10:58:55 GMT</p> <span style="background-color: rgb(0, 0, 0); "><font color="#ffffff">"<span style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 17px; ">Nú þegar flestir nota miðla eins og Facebook.com, Twitter.com og Tumblr.com til þess að eiga samskipti við sína nánustu, þá hefur notkun á BlogCentral minnkað mikið síðustu mánuði. Því hefur verið ákveðið að taka ekki við fleiri nýskráningum og loka vefnum á næstu vikum.</span></font></span><p style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 17px; "><span style="background-color: rgb(0, 0, 0); "><font color="#ffffff">Núverandi notendur munu þó fá ráðarúm til þess að koma sér upp bloggi á blogg.Visir.is og geta óskað eftir aðstoð við að ná texta og myndum út úr BlogCentral til þess að flytja með sér.</font></span></p><p style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 17px; "><span style="background-color: rgb(0, 0, 0); "><font color="#ffffff">Virðingarfyllst, <br /></font></span></p><span style="background-color: rgb(0, 0, 0); "><font color="#ffffff"><span style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 17px; ">Vefstjóri BlogCentral</span>"</font></span><div><br /></div><div>Þetta eru þau skilaboð sem blasa við mér þegar ég ætla í mesta sakleysi að blogga. Eftir 7 ára misfarsælt samband ætlar síðan mín kæra að dömpa mér...nújæja..</div><div>Ég á enn eftir að ákveða hvort ég ætla að færa bloggið mitt annað eða einfaldlega hætta því. Myndirnar hér og gömlu bloggin myndu þá væntanlega bara týnast. Ég er allavega alls ekki viss um að mig langi að hafa bloggið mitt á vísi, þar eru svo margir og svo margar heimsóknir og...og...</div><div><br /></div><div>En að öðru.</div><div><br /></div><div>Nú er lífið mitt komið í sínar vanalegu skorður. Seinni helmingur janúarmánaðar er alltaf mjög skemmtilegur og öðruvísi. Síðustu tvær vikurnar vissi ég t.d. yfirleitt ekki hvaða dagur væri eða hvort ég ætti að vera að gera eitthvað. Þessi skyndilega brenglun í hausnum á mér á sér einfalda skýringu: EM í handbolta. Ég vissi alltaf hvort það væri leikur, en svo langt náði yfirleitt þekking mín á líðandi degi. Ég var með allt á hreinu varðandi milliriðil B en á sama tíma vissi ég lítið um það hvað væri í gangi í skólanum eða á öðrum stöðum. </div><div>Þetta blessaða handboltalandslið er sérlega fært þegar kemur að því að stela athyglinni minni. Allri. Og þetta er svo frábær skemmtun á svo góðum tíma. Tíma sem er annars bara kaldur og leiðinlegur. Kemur þá ekki stórmót í handbolta eins og himnasending til að gera lífið mitt stórskemmtilegt á þessum óspennandi tíma! Ég kvarta ekki yfir því...</div><div>Og þótt árangurinn á þessu móti hafi ekki verið svakalegur, 10. sæti, er ég samt svo sátt við liðið. Ungir og efnilegir leikmenn stóðu sig frábærlega og nú hefur maður aðeins minni áhyggjur af því hvað verði um liðið þegar eldri leikmenn fara að leggja skóna á hillurnar. Liðið var á mótinu án margra gamalla lykilleikmanna en samt er árangurinn fínn. Og spilið mjög flott. </div><div><br /></div><div>Og enn að öðru.</div><div><br /></div><div>B.A. ritgerðin mín þokast áfram, hægt og rólega þessa dagana. Ég held að ég sé komin með dagsetningu á útskriftinni minni, ég er næstum búin að sækja um í HÍ næsat haust... Þetta er bara allt að gerast! 4 áfangar eftir og þá er þetta búið. 7 mánuðir og þá gerist ég höfuðborgarbúi. </div><div>Þessa dagana er ég svo að leita mér að sumarvinnu. Í fyrsta skiptið á ævinni! Ég var alltaf bara í Hagkaup, þangað til mér var boðin vinna á Hólavatni. Svo síðasta sumar talaði ég bara við mann sem þekkir mann og fékk vinnu á gistiheimilinu. Þessi atvinnuleit er alveg ný fyrir mér...</div><div><br /></div><div>En þá er ég farin í skólann. Ekki slæmt að helgarfríið endi um hádegi á þriðjudegi...sérstaklega þar sem ég fór í helgarfrí um hádegið á fimmtudaginn! Ljúfa líf :)</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div> </article> <article> <h1>2011</h1> <p>Sat, 31 Dec 2011 13:36:30 GMT</p> Það er alveg hreint magnað hvað tíminn líður undarlega. Eins og Bjössi Viff myndi orða það: Þetta er eins og að ná tómatsósu úr glerflösku - fyrst kemur ekkert, svo kemur ekkert, svo kemur allt. Tíminn líður nefnilega svona í bylgjum. Jólin líða hratt. Vorönn í skólanum líður hægar. Vorið líður sæmilega hratt. Sumarið hleypur í burtu. Haustönn líður hægt. Aðventa og jólafrí líða svo hraðast af öllu. Þess vegna held ég að það sé eins gott að fara að byrja á þessu ágæta áramótabloggi, það nefnilega tekur góðan tíma að bæta við það nægilega oft til að það verði tilbúið. <div><br /></div><div>2011 er búið að vera óskaplega gott ár. Venju samkvæmt ætla ég að skrifa blogg í lengri kantinum og segja frá árinu. Í dag er 20. desember og enn eru 10 dagar eftir af árinu. Sem þýðir að ég hef heila 10 daga til að bæta við þetta áður en ég birti á síðunni. Og það þýðir reyndar líka að enn hefur árið 10 daga til að skilja eftir spor í minningabankanum mínum. En hingað til hefur þetta verið mjög öðruvísi ár, virkilega skemmtilegt og tilbreytingaríkt. Eftir árið er maður vissulega reynslunni ríkari og hefur prófað ýmislegt nýtt. Þá geta þeir hætt að lesa sem nenna ekki að eyða mörgum mínútum í lestur. En þið hin fáið nú sennilega nóg að lesa...</div><div><br /></div><div>Hjá mér byrjaði árið í Furulundi, eins og síðustu ár hafa almennt gert. Áramótaskaup, góður matur, flugeldar, eðal félagsskapur og þetta venjulega sem fylgir áramótunum.</div><div><span></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ekki fengu dagarnir að verða mjög margir áður en ég stakk af úr landi. Fyrstu helgi nýja ársins stakk ég af til Noregs, með viðkomu í Reykjavík til að heilsa upp á Bandaríkjafara nýkomna heim. Noregsferðin var þessi hefðbundna fundaferð og ég fékk að prófa að fara á norskt jólaball. Þótt jólin væru búin. Það var svolítið skemmtilegt að labba í kring um jólatréð og syngja lögin á íslensku meðan allir aðrir sungu sömu lögin á norsku. </div><div><br /></div><div>Þegar heim var komið tók akureyrskur vetur á móti mér í allri sinni dýrð. Snjór upp að mitti, frost og almenn kósíheit. Skólinn fór mjúkum höndum um mig þessa ágætu vorönn, einkunnirnar voru hinar ágætustu og fögin flest skemmtileg. </div><div><br /></div><div>Ég hef stundum fengið hrós fyrir áramótabloggin mín, að það sé ótrúlegt að ég geti talið það upp hvað ég gerði allt árið, viku eftir viku og helgi eftir helgi. Núna er það samt óvenju erfitt. Hugsanlega vegna þess að ég virðist ekki hafa tekið jafn margar myndir og oft áður. Hugsanlega er ég bara orðin gömul og gleymin eins og mamma. Hugsanlega hefur það eitthvað með það að gera að akkúrat núna (eftir miðnætti á jóladagskvöld) er ég orðin frekar þreytt og ætti kannski að vera farin að sofa.</div><div><br /></div><div>Ferðalög eru þó eitthvað sem maður man yfirleitt eftir. Í byrjun febrúar fór ég í vísindaferð. Þá upplifði ég lengstu og glötuðustu rútuferð sem sögur fara af. Við lögðum af stað kl. 12 á hádegi, frá Háskólanum á Akureyri. Klukkan 12:03 voru flestir orðnir ágætlega fullir. Og það var ekki fyrr en eftir kvöldmat sem rútuófétið komst á áfangastað, svo mörg voru pissustoppin fyrir blindfulla ferðafélaga. Note to self: Aldrei aldrei aldrei aftur! En eftir þessa rútuferð fékk ég að eiga fína helgi í borginni og heimferðin var mun skárri þar sem ferðafélagarnir voru flestir pappírsþunnir.</div><div><br /></div><div>Myndirnar mínar frá fyrstu mánuðum ársins sýna aðallega tilraunastarfsemi í eldhúsinu. Muffins, kökur, fleiri muffins og annað góðgæti virðast hafa verið aðal myndefnið mitt á vormánuðum. Ég datt í einhvern muffins gír og er reyndar enn þar. Það er svo gaman að búa til svona fína hluti sem er svo bara hægt að borða, þeir hlaðast ekkert upp í yfirfullum hillum.</div><div><span><br /></span></div><div><span> <span> </span></span></div><div><br /></div><div>Annars gekk lífið sinn vanagang, ég ferðaðist svolítið, sá um barna- og unglingastarfið á Hernum, söng í Gospelkórnum og gerði annað skemmtilegt. Svo skemmti ég mér sérstaklega vel í skólanum þegar hópurinn minn fór í námskeiðið Ljósvakamiðlun og þar gerðum við bæði útvarps- og sjónvarpsefni. Þar fékk ég líka að vita af námskeiði í samstarfi við RÚV sem yrði kennt um sumarið. Ég sá það bæði sem tækifæri til að drífa mig fyrr suður og líka til að sleppa auðveldlega frá síðustu önninni í skólanum. To be continued...</div><div><br /></div><div>Í mars fór ég suður með mínum ástkæru vinum í hljómsveitinni sálugu Johnny Midget. Þar kepptu þau í Músíktilraunum, stóðu sig vel og við áttum skemmtilega helgi saman. </div><div><span></span></div><div>Alltaf hressir þessir.</div><div><br /></div><div>Helgina fyrir páska fór ég svo suður með mömmu og pabba. Þau voru að taka við íbúð sem þau keyptu við Hringbraut í Reykjavík. Gamla settið eyddi páskunum í dugnað og gerðu íbúðina tilbúna fyrir leigumarkaðinn. Ég nýtti tímann meira í góðum félagsskap og almennu chilli í borginni. Svo í miðri dymbilviku var haldið í Reykjaskóla, á páskamót Hjálpræðishersins. Þar voru saman komnir um 50 þátttakendur og leiðtogar frá Akureyri, Reykjanesbæ, Reykjavík og Noregi. Við áttum ótrúlega skemmtilegt mót saman þótt við leiðtogarnir höfum sennilega allir komið frekar þreyttir heim. En mótið var frábært eins og við mátti búast. Enda svo frábærir krakkar!</div><div><span></span><br /></div><div><br /></div><div>Ég tók Aroninn minn með á páskamótið og eftir mótið voru bara tvær vikur eftir af fjarsambandi. Því um miðjan maí tók ég mig til og flutti til Reykjavíkur, tímabundið þó. Maður verður nú að fá smá aðlögunartíma...</div><div><br /></div><div>Ég bjó fyrstu vikurnar í herbergi hjá Dröfn, föðursystur minni, og sætasta stráknum hennar honum Hrafnkeli mána. Þar eignaðist ég góðan vin sem hafði mikið uppáhald á "eddiss" frænku sinni. Uppáhaldið var mjög gagnkvæmt.</div><div>Á meðan ég bjó hjá þeim á Brávallagötunni, var ég á sumarnámskeiði hjá Rúv. Námskeiðið var um þáttagerð í útvarpi og var mjög áhugavert. Við fengum skemmtilega fyrirlesara sem flestir voru dagskrárgerðarfólk á rúvinu. Ég gerði svo tvo útvarpsþætti og að sjálfsögðu tókst mér að gera þá báða um Hjálpræðisherinn! Á þessum tíma (seinni hluti maí) vann ég líka nokkra daga í fatabúð Hjálpræðishersins á Garðastræti. Það var stórskemmtileg reynsla og ég fékk að hitta margt og mismunandi fólk. </div><div><br /></div><div>Í júní fékk ég svo íbúð. Og vinnu, á Gistiheimili Hjálpræðishersins. Þá fékk húsmóðirin ég loksins að prófa að búa. Mikið var það skemmtilegt, þótt ekki hafi eldhúsið mitt verið stórt...</div><div><span></span></div><div><br /></div><div>Litla krúttlega íbúðin í Garðastræti var samt alveg frábær. Ég sakna hennar stundum pínulítið, þangað til ég man hvað ég á heima í frábæru húsi. Það var samt eitthvað svo kósý við þetta allt saman. Við borðuðum inni í herbergi því það var ekkert pláss fyrir borð eða stól/a í eldhúsinu. Í herberginu var setið á rúminu og á einum stól og við notuðum náttborð fyrir eldhúsborð. Svo var sjónvarp á staðnum og við keyptum pínulítið grill svo það fóru mörg kvöld í algjört lúxuslíf, grillmat, sjónvarpsgláp og kósíheit. </div><div><br /></div><div><span></span><br /></div><div><span><br /></span></div><div><span>Þegar ég skoða myndir frá sumrinu er ekki laust við að mig langi þangað aftur. Góða veðrið, skemmtilega vinnan, chillaða lífið og krúttlega íbúðin. Þetta sumar var alveg hreint dásamlegt. Og allar gönguferðirnar mínar um Reykjavík! Stundum datt mér í hug að fá mér smá göngu. Stundum endaði sú ganga í fjögurra tíma strunsi um borgina. Enda er ég töluvert betur að mér um landafræði Reykjavíkur nú í dag en ég var fyrir sumarið. </span>Smábæjarstelpan ég var líka svo heppin að fá íbúð í næstu götu við vinnuna, svo ég þurfti ekki að upplifa svo mikið af stærsta galla Reykjavíkur: umferðinni og vegalengdunum. Ég þurfti ekki að fara langt nema þegar mér datt það í hug!</div><div>Vinnan á gistiheimilinu var skemmtileg og fjölbreytt og samstarfsfólkið svona líka fínt! Skype var í miklu uppáhaldi hjá okkur mömmu þar sem við áttum frekar erfitt með að geta ekki fengið okkur okkar daglega tesopa með tilheyrandi spjalli. Við fengum okkur þá bara te hvor í sínum bænum og með skype í gangi. </div><div>Í sumar fékk ég líka að kynnast ýmsu skemmtilegu fólki. Djammarinn ég var ítrekað dregin út á djammið með Aroni og vinum hans. Stundum lá leiðin á óspennandi skemmtistaði en stundum voru tölvuleikir eða pool látin duga. Svo fékk ég Arnar í heimsókn og sýndi honum Kost, þar sem er hægt að kaupa risa vitamin water. Ég gæti haldið lengi áfram um þetta ágæta Reykjavíkursumar og allt sem ég fékk að prófa, sjá og upplifa. Ég lék túrista og skoðaði borgina, var sannur Akureyringur og hékk í Kringlunni, mætti á samkomur sem ég vildi að væru líka hér norðan heiða og svo mætti lengi telja. </div><div><span></span><br /></div><div><span><br /></span></div><div><span>Ég er ekki frá því að eftir þetta sumar sé ég alveg ágætlega sátt við að þurfa að flytja suður til að taka það framhaldsnám sem mig langar. </span></div><div><span><br /></span></div><div><span>Í sumar voru líka haldin tvö stykki ættarmót. Það fyrra var á suðurlandi og þar hittist fjölskylda föðurömmu minnar. Við Aron drifum okkur á svæðið og áttum ágæta helgi þrátt fyrir misgott veður. Hér má sjá Aron og Hrafnkel á góðri stundu á ættarmótinu...<span></span></span></div><div><br /></div><div>Seinna í sumar fórum við svo norður á ættarmót hjá móðurfjölskyldunni minni. Þar var fjör, eins og við mátti búast. Gítarar, bassi, banjó, píanó og margar hressar raddir djömmuðu fram á nætur. Lukku Láki, Fordinn og fleiri góðir félagar hljómuðu gjarnan af stakri snilld og Ebba E (eldri) hefði verið stolt af þessum glæsilega hópi! Ekki má svo gleyma leikhæfileikum pabba og Eggerts þegar Lille Ole var leikinn af stakri snilld. Ættarmótið var stórskemmtilegt og ég hlakka mikið til næsta móts sem verður sumarið 2013. Þessi tími líður svo sannarlega...</div><div><span></span><br /></div><div><br /></div><div>Sumarið leið hratt, eins og þau eiga til að gera. Í ágúst fór ég með nokkrum stelpum úr unglingahópnum á Hernum á Festival í Noregi. Festival klikkar aldrei, það er bara þannig. Ég reyndar fékk að finna fyrir því hvað ég er orðin gömul, þurfti bæði að koma krökkunum í rúmið og vekja, þess á milli voru það leiðtogafundir eða umsjón með hópnum mínum. Mótið var frábært og það er ekki laust við skrýtna tilfinningu í maganum þegar ég fatta að þetta hafi líklega verið síðasta festivalið mitt. Eftir mótið hélt íslenski hópurinn svo til Osló, verslaði, fór í tívolí, hélt samkomu og fleira skemmtilegt. </div><div><br /></div><div><span></span><br /></div><div><br /></div><div>Þegar heim var komið tók við u.þ.b. vika af vinnu og síðan flutningar. Aftur heim! Mamma og pabbi komu og sóttu mig og mikið var gott að koma heim. Eins og norskir finir mínir myndu orða það: Borte bra, hjemme best! </div><div><br /></div><div>Það var gaman að koma heim, það var gaman að komast í herbergið mitt, það var gaman að hitta strákana aftur, það var gaman að komast á Herinn, það var gaman að komast í alvöru eldhús og svo var gaman þegar Aron elti mig norður. Svo var gaman að eiga nokkra frídaga hér heima áður en skólinn byrjaði. Þeir voru nýttir í ýmislegt skemmtilegt, t.d. roadtrip til Sigló city.</div><div><span></span><br /></div><div>Nokkur töff eintök í roadtripi.</div><div><br /></div><div>Nú er kominn gamlársdagur og enn heldur bloggið áfram. </div><div><br /></div><div>Ekki var staldrað lengi við heima. Í byrjun september fór ég til Reykjanesbæjar á FAbU stjórnarfund. Þar lék ég sko túrista! Og reyndar leiðsögumann líka. Á milli þess sem við funduðum var farið í Bláa Lónið, Gullna hringinn og fleira skemmtilegt túristadót. Svo, þar sem ég var ein af einum og hálfum Íslendingi á svæðinu, þurfti ég að leika leiðsögumann. Það endaði oft skemmtilega, í vitlausum beygjum og lengri leiðum. Þetta var nú samt stórskemmtileg helgi með góðum félagsskap, góðum mat og góðum fundum.</div><div><span><br /></span></div><div><span></span><br /></div><div>Íslendingarnir á svæðinu, reyndar einn auka.</div><div><br /></div><div><span></span><br /></div><div>Túristar.</div><div><br /></div><div>Skólinn gekk svo sinn vanagang, önnin var full af verkefnum, ritgerðum og fyrirlestrum. Þetta tókst nú samt allt saman og einkunnirnar bara fínar. Nú er B.A. ritgerðin komin í gang og ég er búin með fyrsta kafla. Nú er bara ein önn eftir og svo er það útskrift í júní! Halló halló...</div><div><span></span><br /></div><div><span>Við að sigra verkefni og prófalestur.</span></div><div><br /></div><div>Haustönnin var góð, Herinn í fullu fjöri og unglingarnir þar hressir að vanda. Ég fékk eina frábæra Theu aftur til Akureyrar og starfið á Hernum er mun skemmtilegra þegar tveir sjá um það. Við fengum unglingahópinn úr Reykjanesbæ í heimsókn til okkar í október og svo heimsóttum við þau í nóvember. Bæði mótin voru skemmtileg og full af flottum krökkum sem ég er svo heppin að fá að vinna með! <span></span></div><div><br /></div><div>Jólafríið kom óvenju snemma til mín þetta árið. Fyrsta og eina lokaprófið mitt var 30. nóvember svo jólafríið mitt er næstum 6 vikur! Geri aðrir betur. Gospelkórinn hélt þrenna jólatónleika þetta árið, á Dalvík, Ólafsfirði og Akureyri. Þeir voru allir skemmtilegir og vel heppnaðir, þótt mætingin hafi vægast sagt verið misgóð. Full kirkja á Akureyri en 10 manns á Dalvík...</div><div><br /></div><div>Jólaundirbúningurinn var dásamlegur svona eins og venjan er. Smákökusortirnar urðu töluvert margar hér á heimilinu, laufabrauðsskurðurinn á sínum stað, kalkúnaveislan hress, unglingahópurinn fór á sjúkrahúsið að syngja, litlujól hér og þar og svo mætti lengi telja. Jólin sjálf hafa svo farið í tóma leti og að leika með nýja dótið! Jólagjafirnar mínar voru ótrúlega flottar og ég fékk allt sem mér gæti dottið í hug að langa í. Ísbókin og ísvélin hafa verið góðir vinir mínir síðan á aðfangadagskvöld og nú bíður heimagerður ís eftir að vera borinn fram sem eftirréttur í kvöld. Mjúku náttfötin eru líka nauðsyn á jólunum, ásamt bíómyndunum og jóladiskunum. Svo er maður farinn að fá jólagjafir í búið! Sjónvarpið hefur verið góður vinur minn síðustu vikuna og þar hafa Dexter og Lord of the Rings skipst á að skemmta mér. Prjónarnir eru líka á sínum stað og nú er það peysa sem hangir á þeim, eða a.m.k. verður þetta einn daginn að peysu. Í gærkvöldi fór ég svo út með útskriftarárgangi 2009 úr MA. Svo það hefur verið nóg að gera þótt fríið hafi verið langt.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Nú er aldeilis farið að styttast það sem eftir er af árinu 2011. Eftir nokkra tíma setjumst við famelían niður og borðum kalkún, mamma og pabbi eru einmitt byrjuð að saxa niður grænmeti í fyllinguna. Flugeldarnir bíða eftir að verða sprengdir og ég hlakka til að sjá áramótaskaupið. </div><div><br /></div><div>Nýja árið mætir svo á svæðið í kvöld. Á árinu ætla ég að prófa enn fleira nýtt en á líðandi ári. Í sumar þarf ég í fyrsta skipti á ævinni að leita mér að vinnu. Í vor útskrifast ég. Í haust verður svo flutt suður og næsti skóli tekur við! 2011 var vissulega ár breytinga og ár þess að prófa nýja hluti en 2012 verður sennilega enn grófara í þeim málum. Þangað til ætla ég að njóta þess að vera í skóla þar sem ég þekki fólkið, búa á hótel mömmu og hafa uppáhalds vinina mína í sama bæ.</div><div><br /></div><div>Nú held ég að ég fari að setja punkt við áramótablogg ársins 2011. Ég óska ykkur öllum gleðilegs nýs árs, vona að 2011 hafi verið ykkur gott og að 2012 verði enn betra. Passið ykkur að borða yfir ykkur í kvöld og taka södd, sæl og í góðra vina hópi á móti nýja árinu.</div><div><br /></div><div>Ég þakka fyrir góðar stundir á líðandi ári og vona að sjá ykkur öll á því nýja!</div><div><br /></div><div>Kv. Herdís</div> </article> <article> <h1>Blogg</h1> <p>Fri, 16 Dec 2011 23:33:45 GMT</p> <span><p>Það er svona varla að ég vilji blogga aftur. Ég nefnilega vil að allir lesi síðasta bloggið mitt, það myndi gera heiminn að betri stað...fyrir mig allavega.</p><div><br /></div><div>En ég hef jú nánast ótakmarkaða þörf til að tjá mig. Það kemur fyrir að ég geti ekki setið á höndunum á mér lengur og einfaldlega neyðist til að pikka inn eins og nokkur orð hér. </div><div><br /></div><div>Ég er búin að vera að skoða nokkrar gamlar bloggfærslur. Mikið er það skemmtilegt. "Heimskur hlær að eigin fyndni" stendur einhvers staðar...það segir mér að ég eigi takmarkað af gáfum. Ég nefnilega hlæ að gömlum bloggum eins og ég fái borgað fyrir það.</div><div>En gömlu bloggin vöktu líka tjáningarþörfina sem er svosem aldrei langt undan.</div><div><br /></div><div>Í ágætu bloggi sem er um tveggja ára gamalt stendur: </div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; "><br /></span></em></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; "><br /></span></em></div><div style="text-align: left; "><span style="text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); ">Ég</span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; "> komst lifandi í gegnum þessa skólaviku, sem er afrek í sjálfu sér. Þá eru ekki nema tvær vikur eftir af kennslu. Þar sem ég er ekki í tímum á mánudögum, eru það bara 8 skóladagar! Þá taka reyndar við lokapróf og ritgerðaskil.. Eins og ég hef skrifað í nánast hvert einasta blogg síðan skólinn byrjaði, öðlast ég svo frelsi á ný þann 15. desember. Ég get ekki neitað því að innra með mér ólgar örvæntingarfull og óþolinmóð tilhlökkun...</span></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; "><br /></span></em></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; ">Á miðvikudaginn var ég skyldug til að mæta á félagsvísindatorg í hádeginu, eins og aðra miðvikudaga annarinnar. Þessi "torg" eru fyrirlestrar sem 1. árs nemar eru skikkaðir til að hlusta á, eflaust bara til þess að salurinn sé ekki alltaf tómur. Það væri vandræðalegt, því enginn mætir á þessa fyrirlestra ótilneyddur. </span></em></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; ">Síðasta félagsvísindatorg var þó örlítið öðruvísi. Það var nefnilega MA-kennari sem hélt fyrirlseturinn. Enginn annar en Láki! Svo mættu tveir aðrir MA kennarar að hlusta á erindið, og við nýútskrifuðu MA-ingarnir í salnum fengum heimþrá. Mikið sem ég sakna elsku MA. Eins og ég hataði hann fyrstu 2-3 árin... Kannski verður þetta eins með háskólann, nema þar er námið ekki nema 3 ár, svo kannski verður hann enn á svarta listanum hjá mér þegar ég útskrifast, hver veit? </span></em></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; "><br /></span></em></div><div><em><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: Verdana; line-height: 18px; text-align: -webkit-auto; background-color: rgb(45, 35, 28); font-size: small; ">Þegar ég leyfði huganum að reika til baka um eitt ár, lenti hann óumdeilanlega á skemmtilegri, notalegri og á allan hátt betri stað. Hann lenti í horninu á H5, aftast við gluggann. Við hliðina á Hafdísi, fyrir aftan Andra, Heiðar og Danna (sem var að vísu sofandi). Hjá kennaraborðinu sat Bjarni sálfræðikennari, það var hálfdimmt í stofunni og í bekknum voru skemmtilegar umræður. Mér var að sjálfsögðu kalt, svo ég hallaði mér upp að ofninum sem ég var nýbúin að stilla á mesta hita. Hálfgoslaus grænn kristall og leyfar af skinkuhyrnu deildu borði með tölvunni minni. Á skjánum fyrir framan mig hrúguðust inn tilkynningar um komment á facebook. Þau komment voru öll skrifuð um myndir og myndbönd frá Rhodos, útskriftarferðinni ógurlegu! </span></em></div><div><br /></div><div>Ojú, 2008 var gott ár. Og þarna haustið 2009 fannst mér lífið ekki skemmtilegt. </div><div>Og það er frekar skemmtilegt að segja frá því að nú þegar ég sé fyrir endann á náminu í HA, er ég strax farin að ímynda mér að ég muni sakna skólans. Um daginn dreymdi mig að ég væri búin með HA og mætt í mastersnám í HÍ. Það var ekki skemmtilegt og mikið rosalega varð ég sátt þegar ég sá tvo bekkjarfélaga úr HA mæta í tímann. Þetta gefur ákveðna vísbendingu um það að ég muni sakna gamla skólans og fólksins þar...eins og ég þoldi ekki þennan stað fyrir tveimur árum. Það greinilega tekur tíma fyrir mig að venjast nýjum skólum. Mastersnámið verður svo ekki nema eitt og hálft eða tvö ár...þá verð ég vonandi fljótari að sætta mig við það, annars verð ég ekki sátt fyrr en mánuði fyrir útskrift!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Lífið er annars bara gott þessa dagana. Ég er í jólafríi og er búin að vera síðan 30. nóvember. Ég er farin að fá einkunnir og er hæstánægð með þær. B.A. ritgerðin er byrjuð að myndast og endirinn á skólagöngu minni á Akureyri nálgast hratt. Þá tekur við nýr og frekar ógnvekjandi kafli...</div><div>Þá nefnilega verður flutt í borg óttans.</div><div>Mömmustelpan ég er strax farin að kvíða næstu aðventu, þar sem ég mun búa í Reykjavík, langt frá mömmu. Hvernig kemur þetta til með að vera? Undarlegt, svo mikið er víst. </div><div>En svona fyrir utan jólakvíðann þá er ég pínu spennt. Það verður spennandi að flytja að heiman, fara að búa og þykjast vera fullorðin. Næsta ár verður vægast sagt undarlegt. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Jólin, jólin, jólin koma brátt! Ég er búin að baka fullt af smákökum, búa til konfekt, prjóna og kaupa jólagjafir, föndra og dunda mér við að undirbúa komu jólanna. Sem er svolítið kaldhæðnislegt, þar sem ég var á samkomu áðan að tala um Trölla sem gat ekki stolið jólunum. Tala um að það eru ekki smákökurnar eða gjafirnar sem koma með jólin. Tala um að maður eigi að muna eftir afmælisbarninu sjálfu. En það er bara svo gaman að undirbúa jólin!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>En þá held ég að ég segi þetta gott í bili. Ef áramótablogg ársins á að vera í samræmi við áramótablogg síðustu ára, er eins gott að fara að punkta niður... :)</div><div><br /></div><div>Gleðileg jól, svona ef við heyrumst ekki næstu vikuna.</div><div><br /></div><div>- Herdís</div><p><br /></p></span> </article> <article> <h1>Hundar og Herdís</h1> <p>Thu, 24 Nov 2011 14:45:33 GMT</p> <div style="padding-top: 3px; padding-right: 3px; padding-bottom: 3px; padding-left: 3px; background-image: none; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; word-wrap: break-word; ">Oft les maður greinar um fólk með einherja sjúkdóma að segja frá þeim, að fólk verði að átta sig á þessu, vera betur upplýst o.s.frv. Sem er gott mál. Minnka fordóma og fáfræði.<div>Hinsvegar hef ég aldrei séð grein um fóbíur. Kannski er það vegna þess að ég er ekki nógu dugleg að skoða bleikt.is, visir.is og aðrar síður þar sem þessar greinar birtast.</div><div>En nú ætla ég að skrifa eitt stykki svona grein. Vegna þess að mig langar mikið að fólk viti hvað er í gangi í hausnum á fólki eins og mér. Ég veit að hundaeigendur eru flestir alveg blindir á þetta en mig langar að þeir, sem og aðrir, opni augun.</div><div><br /></div><div>"<span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; "><em>Fælni eða fóbía er kvíðaröskun sem lýsir sér í mikilli og órökréttri hræðslu við tiltekið fyrirbæri.</em></span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 16px; "> </span>" segir Vísindavefurinn. Þá veit ég það, ég er með kvíðaröskun, svona upp að einhverju marki. Ég er nefnilega haldin mikilli og órökréttri hræðslu við hunda, eins og þeir sem þekkja mig vita væntanlega. Dýrafóbíur eru frekar algengar og snákafóbía er víst algengust, allavega í Bandaríkjunum. Allir skilja snákafóbíu, snákar eru hættuleg dýr sem drepa fullt af fólki. Eða kóngulær, þær eru ógeðslegar og alveg eðlilegt að vera hræddur við þær. Annað en litlu sætu hundarnir, manneskja sem segist vera hrædd við þá getur ekki verið að tala í alvöru, er það? Mig langar þess vegna að segja pínulítið frá minni upplifun og hvet alla til að lesa þetta, sérstaklega þá sem eiga, hafa átt eða hugsa sér að þeir muni einhvern tímann eiga hund. Það að fólk viti af þessu getur sparað ótrúlega mikið af hröðum hjartslætti, grátköstum, skjálfta og sveittum lófum. Hjá mörgum, býst ég við.</div><div><br /></div><div>Ég ætti kannski að byrja á því að segja þeim hundaeigendum sem ég þekki að taka þetta ekki til sín. Ekki nema þú hafir verið fífl og neitað að taka mark á mér. Þá mátt þú taka þetta allt til þín. Eða ef þú venur þig á að hafa hundinn þinn lausan.</div><div>(ég bendi á að lausaganga hunda er bönnuð: "<em>Hundar skulu annars áfallt vera í taumi utan húss, sbr. þó 13. gr., og í umsjá manns sem hefur fullt vald yfir þeim. heimilt er þó að hafa hunda lausa undir eftirliti ábyrgs aðila innan hundheldrar girðingar</em>" -reglur Akureyrarbæjar um hundahald.)</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ég er almennt ekki manneskjan sem grenjar fyrir framan aðra. Ég þoli ekki að sýna veikleika. Þess vegna hefur mér tekist að þjálfa sjálfa mig í að halda andlitinu. Kannski sérstaklega vegna þess að ég hef mikið unnið með börnum og vill ekki að þau fari að apa þetta upp eftir mér. Þegar ég var yngri var það ómögulegt en síðustu árin hefur það tekist sæmilega. Það gerir það að verkum að fólk trúir mér ekki. Ef ég get haldið andlitinu og ekki fríkað út, þá getur mér varla verið alvara, er það?</div><div>Mig langar að biðja fólk um að svara nokkrum spurningum. Ef þú ert að deyja úr stressi rétt fyrir próf, missir þú þá stjórn á þér og fríkar út? Eða ef þú færð mjög slæmar fréttir, missir þú þig þá og hleypur burt? Eða lýsa viðbrögðin sér öðruvísi? Nærðu að halda stjórn á þér?</div><div><br /></div><div>Um leið og ég sé hund, fæ ég kvíðasting í magann. Þá skiptir engu máli hvort hundurinn er lítill hvolpur eða stór hundur. Ef hundurinn er í bandi eða lokaður inni í girðingu og ég sé að hann kemst ekki til mín, fer kvíðastingurinn um leið og hundurinn er kominn í örugga fjarlægð (langt í burtu). Ef girðingin er opin eða hundurinn að labba með eiganda sínum ekki í bandi, er ég fljót að forða mér. Ég veit t.d. ekki hversu oft ég hef misst af strætó vegna þess að ákveðinn aðili er alltaf að labba með hundinn sinn rétt hjá stoppistöðinni "minni" og hundurinn er aldrei í bandi. Þá get ég ekki verið á staðnum, sama hversu mikið viðkomandi myndi reyna að sannfæra mig um að hundurinn sé hlýðinn og þurfi ekki að vera í bandi.</div><div><br /></div><div>Þetta "hann er svo góður þetta grey, hann gerir engum neitt..." virkar ekki. Sorry. Ég veit það alveg að hundurinn þinn er ekki að fara að bíta mig, annars værir þú varla úti að labba með kvikindið. Þetta lýsir bara mikilli fáfræði viðkomandi hundaeiganda.<em> Það er ekki hægt að tala fóbíurnar til</em>.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Það að ég geti ekki verið í húsinu þínu ef það er hundur þar, hefur ekkert með þig að gera. Almennt treysti ég fólki ekki til að passa hunda, basic. Fólk þarf að sýna mér að ég geti treyst því, oftar en einu sinni. Og eitt skipti dugir til að eyðileggja það traust for good. Ef þú allt í einu kemur með hundinn til mín og "gleymir" þessu eða segir að ég hafi gott af því að klappa honum, dettur þú niður um 170 þrep í virðingarstiganum hjá mér. Ef þú getur ekki tekið tillit til einfaldra óska eins og að halda hundinum frá mér, á ég ofsalega erfitt með að bera virðingu fyrir þér eða treysta þér.</div><div><br /></div><div>Ein manneskja hefur náð því að vinna sér inn þetta traust. Það er líka vegna þess að það er bestasti vinur minn, hann á hund og passar hann ótrúlega vel ef ég er nálægt. Og hann byrjaði í rauninni ekki að taka þetta alvarlega fyrr en hann sá mig missa stjórn á mér. Ég á móment þar sem ég man ekkert, algjört blackout. Þá var ég í Kjarnaskógi þegar einhver hundaganga byrjaði. Það var dimmt úti og ég heyrði bara í hundum allt í kring um mig. Svo man ég ekki meira fyrr en töluvert seinna... En ég veit að þetta var fyrsta og eina skiptið sem margir af mínum bestu vinum sáu mig missa stjórn á mér, og líka gráta. Eftir það fór hann að taka þetta alvarlega. Mér finnst það bara ansi hart ef fólk með svona fóbíur þarf að lenda í svona aðstæðum til þess að fólk fari að taka mark á því. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Oft hef ég "höndlað" það að vera nálægt hundum. Ég skelf allan tímann, anda grunnt og er með mjög hraðan hjartslátt. Þetta getur staðið yfir í marga klukkutíma, bara þangað til ég kemst burt frá hundinum. Tárin eru svo nálægt því að streyma allan tímann sem hundurinn er nálægt. Ég get varla talað því röddin brestur bara. Ég get ekki haft augun af hundinum vegna þess að ég þarf að vera viss um að hann sé ekki á leiðinni til mín.</div><div>Fólk tekur ekki endilega eftir þessu og hefur oft orð á því að ég virðist bara alveg höndla þetta. Þá verð ég reið. En held samt áfram að þykjast höndla aðstæðurnar. Eftir að ég losna úr aðstæðunum, þá fyrst koma einkennin. </div><div><br /></div><div>Þetta gerðist t.d. þegar við komum heim frá Danmörku 2006. Þá sá ég að það var fíkniefnahundur sem þurfti að fá að þefa af öllum sem komu út úr vélinni. Ég var aftarlega í röðinni og þetta gekk hægt, svo ég hafði alveg hálftíma til að kvíða fyrir þessu. Ég var farin að skjálfa eins og hrísla og röddin titraði óeðlilega mikið ef ég reyndi að tjá mig. Tveimur til þremur tímum seinna fór ég í Hagkaup með vini mínum. Ég man enn hvað hendurnar á mér skulfu rosalega, þótt margir klukkutímar væru síðan ég sá hundinn. Þótt pabbi minn hafi þekkt lögreglumanninn og sagt honum frá hræðslunni og ég slapp við að koma nálægt hundinum.</div><div><br /></div><div>Þegar ég vann á Hólavatni var sveitaheimsókn í hverri viku. Það er mín helsta martröð, að þurfa að fara í sveit. Ég kveið þessu alltaf alla vikuna. Þegar kom svo að sveitaferðinni, klæddi ég mig í eins mikið af fötum og ég mögulega gat, alveg sama hvernig veðrið var. Ég gæti ekki fyrir mitt litla líf komið nálægt hundi og verið berfætt í stuttbuxum. Í sveitinni voru þrír hundar og sérstaklega einn þeirra var mjög fjörugur. Ég hélt andlitinu auðvitað fyrir framan börnin. En þegar ég kom heim og fékk smá frið, fór allt í kerfi. Svona mikil spenna og vanlíðan er langan tíma að losna út úr líkamanum. Varnarmúrinn heldur ekki lengi.</div><div><br /></div><div>Þetta hefur verið svona síðan ég man eftir mér. Ég byrjaði víst að vera hrædd við hunda þegar ég var tveggja ára, skv. því sem mamma segir. Ég man eftir því þegar ég var kannski 10 ára og fór í heimsókn til vinar míns. Það var hundur í heimsókn hjá honum og hundurinn kom hlaupandi á móti mér. Ég hljóp burt, hring í kring um húsið og svo í skjól. Á leiðinni heim grét ég svo allan tímann, og lengur. Þetta er ekkert nýtt.</div><div><br /></div><div>Þetta er enn svona. Þótt ég þykist höndla aðstæður, vilji ekki vera með leiðindi eða neitt svoleiðis, er það bara gríma. Þunn gríma og frekar gegnsæ. Það er ekki langt síðan ég þurfti að höndla hund í um klukkutíma. Eftir það kom ég heim, skjálfandi og titrandi. Ég gat enn ekki talað almennilega og náði ekki að róa mig niður fyrr en ég hafði grátið í svona hálftíma. </div><div>Ef ég veit að ég mun þurfa að vera í sömu íbúð og hundur, kvíði ég því. Ef mér er boðið eitthvert þar sem ég veit að hundur býr, langar mig svo mikið að afþakka boðið. Ef ég fæ mig ekki til þess, kvíði ég því bara. Og kem svo heim í rusli. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Það að klappa hundum hefur ekki læknað fóbíuna mína.</div><div>Það að fara til sálfræðings hefur ekki læknað fóbíuna mína.</div><div>Það að læra í sálfræði hvernig svona fóbíur eru lagaðar, hefur ekki læknað fóbíuna mína.</div><div>Það að þú reynir að sannfæra mig, mun ekki laga fóbíuna mína.</div><div><br /></div><div>Svo ég bið fólk einfaldlega um að taka mark á mér. Ekki reyna að bjarga mér eða sýna mér ljósið. </div><div><br /></div><div>Bara hætta að segja mér að hundurinn þinn muni ekki gera mér neitt. </div><div>Eða bara passa að hundurinn þinn komi ekki nálægt mér.</div><div>Eða einfaldlega sýna mér skilning þegar ég vil fara heim ef ég er í sama húsi og hundur.</div><div><br /></div><div><br /></div></div> </article> <article> <h1>Staðalímyndir</h1> <p>Sun, 30 Oct 2011 22:07:08 GMT</p> Staðalímyndir finnast mér skemmtileg fyrirbæri. Þau geta kennt manni óskaplega margt um náungann og jafnvel mann sjálfan. Það tel ég hæfileika, að geta sagt mér hluti um sjálfa mig sem ég ekki vissi sjálf. <div>Upp á síðkastið er ég búin að pæla mikið í staðalímyndum fyrir verkefni o.fl. í skólanum. Þar kom að því að Herdís fékk tjáningarþörf...</div><div><br /></div><div>Mér finnst skemmtilegt að flokka fólk í stereótýpur. Stórskemmtilegt alveg! </div><div><br /></div><div>Það versta er að það er alltaf eitthvað sem skemmir fínu staðalímyndina...</div><div><br /></div><div><div>Ég sjálf er víst nærtækasta dæmið. Ég get örugglega "passað" í nokkrar stereótýpur. Það fer reyndar allt eftir því hvar ég er og með hverjum, hver það er sem flokkar og hvað hann sér af mér.</div></div><div><br /></div><div>Ég ætla að byrja að flokka mig sem <em>strákastelpu</em>. Fram að svona 16 ára aldri var reyndar örugglega erfitt að finna eitthvað hjá mér sem ekki passaði við þá ágætu ímynd. Ég á svosem enn nánast eingöngu strákavini (check). Og ég hef gaman af formúlu 1, handbolta og fótbolta (check!). Þegar ég var yngri æfði ég bæði fótbolta og bardagaíþrótt (check). Ég elska sama gamla rokkið og strákarnir í bekknum mínum gerðu á unglingastigi grunnskóla (ckeck). En það hefur ýmislegt breyst á síðustu árum...svona stereótýpur fylgja manni samt lengi og það er ótrúlega erfitt að losna við þær þegar þær á annað borð límast við mann. Það var síðast um helgina sem vinur minn rak upp stór augu þegar hann sá mig mála mig...ég er nefnilega ein af strákunum og þá gerir maður ekki svoleiðis. Svo á ég kærasta, það fannst honum too much...ætla ég að halda því fram að ég sé kvenmaður? Sem strákastelpa á maður líka örugglega að hreyfa sig meira en það að hlaupa á eftir strætó. Og manni á klárlega ekki að finnast gaman að elda!</div><div>Jæja, sú staðalímynd virkar greinilega ekki nógu vel...</div><div><br /></div><div>En <em>nörd</em>? Er ég ekki fínasta efni í nörd? Ég meina...ég er rauðhærð, það er ágætis byrjun, Svo gengur mér vel í skóla, það er eiginlega nauðsynlegt til að vera nörd. Svo vel meira að segja að ég er ári á undan í skóla og fæ mjög fínar einkunnir. Sounds promising... Ég er í háskóla og enn hefur mér ekki tekist að falla í neinu. Ég var auðvitað frábær í nördahópinn þegar ég var með spangir og í krílabekknum í MA... Um daginn bættust gleraugu við þetta allt saman, þá ætti það nú að vera komið, eða hvað?</div><div>Ég er nú samt ekki viss um að frestunarárátta eigi að fylgja nördunum. Eða sá eiginleiki að vera alltaf að verða of sein. "Þetta reddast"-attitudið mitt er líka í algjöru hámarki, sem er sennilega mínus í nördakladdann...</div><div>Þá er að prófa næstu týpu...</div><div><br /></div><div>Einhverjum fannst einu sinni sniðugt að flokka mig sem emo. Það var að öllum líkindum vegna þess að ég var í Nirvana hettupeysu, með rauðan og svartan trefil og í fauðum og svörtum skóm. Það fannst þessum ágæru mönnum nóg til að flokka mig sem emo. </div><div>Ég held að það séu of margar og of augljósar ástæður gegn þeirri flokkun, svo ég held áfram...</div><div><br /></div><div>Þessar stereótýpur eru allt of margar til að ég nenni að máta sjálfa mig við þær allar. Það er nefnilega svo að maður passar aldrei í einn svona flokk. Þótt þeir geti nú verið skemmtilegir og áhugaverðir...held ég að það þurfi yfirleitt að líta aðeins út fyrir stereótýpu-kassann til að kynnast fólki eins og það er...</div><div>Prófaðu bara, passar þú fullkomlega í einhvern "flokk"? </div><div><br /></div><div>En nú endar þetta blogg á sunnudagskvöldi (byrjunin var skrifuð á fimmtudaginn) og ég held að ég geti flokkað mig sem "gömlu"týpuna, svona eins og er allavega. Í kvöld er ég búin að sitja og prjóna, eftir að hafa bakað í næstum allan dag. Svo ætla ég að fara snemma að sofa, t.d. bara núna.</div><div><br /></div><div>Góða nótt elsku þið!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div> </article> <article> <h1>Taka 3</h1> <p>Tue, 25 Oct 2011 14:03:37 GMT</p> Um daginn bloggaði ég. Það virkaði ekki.<div>Svo reyndi ég að blogga aftur, sama dag. Það virkaði ekki heldur.</div><div>Svo ég vildi láta ykkur vita að ég hef ekki gleymt minni ástkæru bloggsíðu. </div><div>Það kemur bráðum alvöru blogg.</div> </article> <article> <h1>Blogg.</h1> <p>Mon, 19 Sep 2011 18:06:09 GMT</p> <div style="padding-top: 3px; padding-right: 3px; padding-bottom: 3px; padding-left: 3px; background-image: none; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; text-align: left; word-wrap: break-word; ">Ætli það sé ekki best að fara að blogga, svona á meðan ég get enn sagt að það séu bara rúmlega tveir mánuðir frá síðasta bloggi.<div>Síðan síðast er ýmislegt búið að gerast, ég fór á Festival, flutti aftur norður, fékk Aron norður (í heilt ár!), byrjaði í skólanum og starfið á Hernum byrjaði. Nóg að gera og lífið orðið eins og það er vant að vera :)</div><div><br /></div><div>Í dag fór ég á fund. Sem er svosem nánast daglegt brauð síðustu daga og vikur. Þessi fundur var samt eitthvað nýtt, fundur um B.A verkefnin! Nú er víst komið að því að ákveða efni fyrir B.A. ritgerðirnar okkar. Af hverju missti ég...er ég að fara að útskrifast?</div><div>Núna þarf að velja sér umfjöllunarefni, leiðsagnarkennara og svo má m.a.s. ráða á hvaða tungumáli ritgerðin er skrifuð. Þótt ég efist reyndar stórlega um að ég skrifi mína á þýsku, eins og kennarinn stakk upp á við hópinn. Það að ég þurfi að vera búin að ákveða þetta allt helst í þessum mánuði, sýnir mér að það styttist ótrúlega í útskrift. Sem er bara spennandi.</div><div><br /></div><div>Starfið á Hernum er komið í gang og unglingarnir hressir. Hljómsveitin æfir á fullu og ég býð þig velkomin/n á lofgjörðarsamkomu á föstudaginn kl. 20, á Hjálpræðishernum. Ég lofa fjöri og góðri samkomu ;)</div><div><br /></div><div>Elskulegur Gospelkór er líka farinn af stað aftur, með nýjan stjórnanda og allt er að gerast! Spennandi og skemmtilegir tímar framundan þar á bæ :)</div><div><br /></div><div>En nú er tölvan að verða batterýslaus og ég nenni ómögulega að standa upp og sækja hleðslutækið svo ég kveð í bili :)</div><div><br /></div><div>- Herdís</div></div> </article> <article> <h1>Næturvakt 2</h1> <p>Wed, 20 Jul 2011 05:16:23 GMT</p> Já aftur sit ég í afgreiðslunni á gistiheimilinu um miðja nótt. Það er ekki jafn auðvelt og það var í gær...hugsanlega vegna þess að ég svaf ekki nema í örfáa tíma í morgun. En ég ætti þá ekki að eiga í vandræðum með að sofa í dag. <div><br /></div><div>Ég var að lesa. Ég les voðalega mikið...á netinu.</div><div>Ég held að það sé bannað að lesa bleikt.is þegar maður er fjölmiðlafræðinemi. Ég brýt þá reglu samt stundum því innan um allt ruslið má finna ýmislegt skemmtilegt þar. </div><div><br /></div><div>Áðan sá ég myndband sem fjallar um 6 ára fegurðardrottningu. </div><div>Mér er illa við fegurðarsamkeppnir og mér finnast þær einstaklega slæm hugmynd. Fegurð er huglæg og ekki hægt að dæma hana. Svo ýta svona keppnir undir útlitsdýrkun sem er fáránleg í okkar samfélagi. Hvað þá þarna fyrir vestan haf þar sem það eru barna-fegurðarsamkeppnir. Mér finnst það ekki í lagi! Er ekki nóg að stelpur fái þau skilaboð stanslaust að það þurfi að vera sætur? Er ekki nóg að þær noti unglingsárin eins og þau leggja sig til að hugsa um útlitið? Nei...búum til fegurðarsamkeppnir svo þær byrji nú á þessu áður en þær læra að lesa...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ég fann annað á netinu sem gladdi mig meira en þessi umfjöllun. Ég fékk 9 í sumarnámskeiðinu :) Og þá get ég með einstaklega góðri samvisku haft minna að gera á síðustu önninni í skólanum. Sem er samt bara þarnæsta önn! Þetta er bara alveg að klárast. Ég er komin með stundatöflu sem nær frá 28. ágúst til 24. nóvember. Passlega stutt önn...3 mánuðir :) Svo er bara að vona að prófatíðin verði eins góð við mig og síðustu tvær annirnar.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>En þá er ég farin að halda áfram að prjóna.</div><div><br /></div><div>Góða nótt :)</div><div><br /></div><div><br /></div> </article> <article> <h1>Næturvaktarblogg</h1> <p>Tue, 19 Jul 2011 05:17:33 GMT</p> <div style="padding-top: 3px; padding-right: 3px; padding-bottom: 3px; padding-left: 3px; background-image: none; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; text-align: left; word-wrap: break-word; ">(00:12) Nú sit ég í vinnunni. Í hausnum á mér er rosalega föst sú regla að maður eigi ekki að vera á netinu í vinnunni. Þegar maður er á næturvöktum hlýtur það samt að vera jákvætt að nota netið, það hjálpar manni að halda sér vakandi.<div>Í nótt er fyrsta vakt af fjórum. Ég vaknaði hress klukkan 10 í morgun svo það er full þörf á allri mögulegri hjálp til að halda sér vakandi til 07:30. Þá er um að gera að skoða ættarmótsmyndir og dúndra þeim á netið, skoða tölvupóst, vesenast fyrir Herinn og margt fleira.<br /><br /></div><div>Já og drekka te, ekki má gleyma því.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>(01:18) Vitið þið bara hvað? Það er næstum því dimmt úti! </div><div><br /></div><div>Ættarmótsmyndirnar eru komnar inn á andlitsbókina. Þar má sjá eitt stykki fjallmyndarlega og stórskemmtilega fjölskyldu að skemmta sér. Ljósvetningabúðin tók á móti okkur með roki og rigningu, en veðrið skánaði þó daginn eftir. Helgin var frábær! Mikið sungið, borðað, hlegið og leikið. Röddin mín er að jafna sig og ný ættarmótsnefnd er tekin til starfa svo allt er í góðum gír.</div><div><br /></div><div>Hressleikinn minn er samt ekki í alveg jafn góðum gír. Ólíkt mörgum jafnöldrum mínum, á ég mjög erfitt með að vaka lengur en til 1. </div><div><br /></div><div>Annars er allt gott að frétta. Það var dásamlegt að komast aðeins á Akureyrina fyrir helgi. Ég fór í bíó og sá Harry Potter (rosaleg mynd!), fékk mér Brynjuís, labbaði um Eyrina og svaf í mínu eigin rúmi. </div><div>Svo var ferðin nú ekki árangurslaus! Aron er kominn með vinnu á Akureyri svo haustið verður bara enn betra en ég átti von á :D Ég fer heim uppúr miðjum ágúst og hann nokkrum dögum seinna. </div><div><br /></div><div>Svo styttist í Noregsferð! Festival, hér komum við! Þetta skiptið fer ég sem fararstjóri fyrir stóran og fallegan hóp frá Akureyri og Reykjanesbæ. Og hef Theu með mér. Ekki er það nú slæmt. Og ekki getur hópurinn beðið um betri fararstjóra en okkur tævr...það held ég nú! :P</div><div><br /></div><div>En ég er þreytt og mér er kalt, svo ég er farin að hita mér meira te.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>(05:11) Það er löngu löngu orðið bjart aftur. Ég er búin að spila Heroes, prjóna og taka á móti fullt af gestum á gistiheimilinu. Rúmlega tveir tímar í að ég komist heim og í rúmið. </div><div><br /></div><div>Ein ég sit og prjóna...inní risastóru húsi!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>En þá er ég farin.</div><div><br /></div><div>- Herdís</div></div> </article> <article> <h1>Færsla</h1> <p>Tue, 05 Jul 2011 23:18:52 GMT</p> Í dag átti ég frí. Mikið sem frídagar eru dásamleg fyrirbæri.<div><br /></div><div>Ég svaf lengi. Ekki nógu lengi að mati líkamans míns en ég tímdi ekki öllum deginum í svefn. Eftir morgunteið fór ég út og tók strætó upp í Smáralind. Núna á ég allskonar nýtt, pönnukökupönnu, stuttbuxur, ofnhanska o.fl. Þegar ég ætlaði að taka strætó heim, fattaði ég að veðurspáin fyrir daginn hafði verið að ljúga. Hún spáði nefnilega rigningu. En það var glampandi sól og þessi fíni hiti. Svo ég labbaði Kópavoginn á enda, eða svona hér um bil. En auðvitað steikti ég húðina á mér í leiðinni...því engin var sólarvörnin þar sem veðurspáin var ekkert að vara mig við. Þegar ég kom heim fékk ég mér að drekka og fór aftur út. Á tásunum. Komst að því að það er ekkert sniðugt að labba um miðborgina á tánum, það er aðeins og mikið af glerbrotum á gangstéttunum, göturnar eru eiginlega skárri. Svo kom Aron og við fórum út að labba. </div><div>Útaðlabbadagar eru svo góðir :)</div><div>Eftir labb dagsins var almennilegur matur hér á bæ. Grillaðar kjúklingabringur með bernaise (ok, kaldri úr flösku) og fjalladögg með. Svo gerði ég mína fyrstu eplaböku sem varð svona eðalgóð. Að horfa á bíómynd í rúminu fullkomnaði svo góðan frídag :)</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Síðustu daga hef ég annars setið á bakvið skrifborðið í móttökunni á gistiheimilinu. Þar hittir maður allskonar fólk sem er oft mjög skemmtilegt. Hrökkbrauð með smurosti og gúrku og te með koma manni í gegnum dagana þar. Og handavinna, þegar lítið er að gera. </div><div><br /></div><div>Eins og svo oft áður hef ég síðustu daga oft hugsað um allskonar málefni sem væru nú aldeilis þess virði að blogga um þau. Svo man ég ekki hvað það er, loksins þegar ég sest fyrir framan tölvuna. Hugsanlega er það vegna þess að ég sest alltaf fyrir framan tölvuna þegar ég er á leiðinni að fara að sofa. Þá er maður nefnilega oftast orðinn þreyttur. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Á meðan ég skrifa þetta er ég oft búin að líta á símann minn. Heyri alltaf sms tóna og hringingar en síminn minn sýnir mér samt ekkert! Ég var að átta mig á því að það er kveikt á sjónvarpinu og hljóðið á. Vel gert!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Nú hlakka ég til fimmtudagsins í næstu viku. Þá fer ég heim til Akureyrar :) Ekki lengi svosem, en ég fæ að sofa eina nótt í rúminu mínu og fara einu sinni í sturtuna heima. Svo verður haldið á ættarmót! Ef ég þekki móðurfjölskylduna mína rétt, verður fjör þar. Mér finnst fjör skemmtilegt svo ég hlakka mikið til!</div><div><br /></div><div>En nú er bloggið mitt farið að verða eins og það var þegar ég var 15. "kæra dagbók, í dag gerði ég þetta og hitt og ég hlakka svoo til í næstu viku þegar.."</div><div><br /></div><div>Þá er best að hætta.</div><div><br /></div><div>Góða nótt :)</div> </article> <article> <h1>Myndarlegt blogg</h1> <p>Sun, 03 Jul 2011 23:39:13 GMT</p> <span></span><div><span><br /></span></div><div><br /></div><div><span><br /></span></div><div><span><br /></span></div><div><span></span></div><div><span><br /></span></div><div><span><br /></span></div><div><span></span></div><div><span><br /></span></div><div><span><br /></span></div><div><span>Ein mynd segir víst meira en 1000 orð svo hér er komið rúmlega 3000 orða blogg um lífið í borginni. Takk og bless.</span></div> </article> </main></body></html>